Shadow

Estrat­ti / Excerpts 

Shadow

Rodaan Al Galidi

L’AUTISTICO E IL PICCIONE VIAGGIATORE

DE AUTIST EN DE POSTDUIF
THE AUTIST AND THE HOMING PIGEON

ISBN 9788887847512

Shadow

Quan­do Geert com­pì quat­tro anni chie­se a Jani­ne di suo padre. Lei si alzò, si avvi­ci­nò a una cas­set­tie­ra e tirò fuo­ri una sca­to­la men­tre Geert stu­dia­va ogni sua mos­sa. Dal­la sca­to­la estras­se poi una can­nuc­cia.
– Ecco tuo padre – dis­se Jani­ne.
Geert non dubi­tò di esse­re usci­to da una can­nuc­cia visto il modo in cui sua madre l’aveva con­ser­va­ta e l’espressione sul suo viso quan­do ave­va aper­to la sca­to­la. Osser­vò la can­nuc­cia. Il suo cer­vel­lo pro­vò a imma­gi­nar­se­la con due mani e due pie­di e una fac­cia con due occhi, due orec­chie e una boc­ca, ma lui vede­va solo una can­nuc­cia.
– Ades­so lava­ti i den­ti e va’ a dor­mi­re – dis­se Jani­ne.
Fat­ta la cono­scen­za di suo padre, Geert andò in bagno e si lavò i den­ti. Pen­sò mol­to alla can­nuc­cia, tan­to diver­sa dagli altri padri che veni­va­no a pren­de­re i figli a scuo­la. Poi si mise a let­to e spen­se la luce. La can­nuc­cia ini­ziò a cre­sce­re nei suoi pen­sie­ri fino a rag­giun­ge­re l’altezza del mae­stro Mat­thi­js. Le spun­ta­ro­no la sua fac­cia e i suoi gran­di pie­di. Geert si con­cen­trò per ricor­dar­si che scar­pe por­tas­se il mae­stro Mat­thi­js e nel­la sua testa le infi­lò alla can­nuc­cia. Sen­tì la can­nuc­cia sus­sur­ra­re con una voci­na simi­le a un nastro che scor­re trop­po velo­ce.
– Buo­na­not­te, Geert.
Nel­lo stes­so istan­te Geert si addor­men­tò. Quel­la not­te sognò di usci­re dal­la sta­zio­ne dei tre­ni con Jani­ne e suo padre la can­nuc­cia per visi­ta­re lo zoo. Tut­ti gli uomi­ni del sogno era­no can­nuc­ce che somi­glia­va­no al mae­stro Matthijs. 

Shadow

Toen Geert vijf jaar oud werd, vroeg hij zijn moe­der naar zijn vader. Jani­ne stond op, liep naar een lade­ka­st­je en haal­de er een doo­sje uit, ter­wi­jl Geert al haar han­de­lin­gen nau­w­ge­zet volg­de. Uit het doo­sje haal­de ze het rie­t­je.
‘Dit is jouw vader’, zei ze.
Geert twi­j­fel­de er niet aan dat hij uit een rie­t­je kwam door de manier waa­rop zijn moe­der het rie­t­je bewaard had en de uit­druk­king op haar gezi­cht toen ze het doo­sje open­de. Geert keek naar het rie­t­je. Zijn her­se­nen pro­beer­den er twee han­den en voe­ten bij te fan­ta­se­ren en een gezi­cht met twee ogen, oren en een mond, maar hij zag alleen een rie­t­je.
‘En nu tan­den poe­tsen en naar bed’, zei Jani­ne.
Na de ken­ni­sma­king met zijn vader ging Geert naar de bad­ka­mer en poe­tste zijn tan­den. In zijn hoo­fd was hij druk bezig met het rie­t­je, dat anders was dan de vaders die hun kin­de­ren van school haal­den. Daar­na ging hij in bed lig­gen en deed het licht uit. Het rie­t­je begon in zijn geda­ch­ten te groeien tot het net zo lang was als mee­ster Mat­thi­js. Het kreeg zijn gezi­cht en dezel­fde gro­te voe­ten. Geert dacht diep na tot hij weer wist wel­ke schoe­nen mee­ster Mat­thi­js had en trok in zijn geda­ch­ten het rie­t­je die schoe­nen aan. Hij hoor­de het rie­t­je flui­ste­ren met een stem­me­t­je dat klonk als een
cas­set­te­ban­d­je dat te snel gaat.
‘Welt­e­ru­sten, Geert.’
Datzel­fde moment viel hij in slaap. Hij droo­m­de die nacht dat hij het sta­tion uit stap­te met Jani­ne en zijn vader het rie­t­je om naar de die­ren­tuin te gaan. Alle man­nen in zijn droom waren rie­t­jes die op mee­ster Mat­thi­js leken.

Shadow

When Geert tur­ned five he asked his mother about his father. Jani­ne got to her feet, wal­ked over to the side­board and took out a lit­tle box whi­le Geert wat­ched her eve­ry move. She pro­du­ced a straw from the box.
‘This is your father’, she said.
Geert had no doubt that he had come from a straw, seeing the way his mother had pre­ser­ved the straw and the expres­sion on her face when she ope­ned the box. Geert loo­ked at the straw. His brain tried to ima­gi­ne a pair of hands and feet, a face with two eyes, two ears and a mouth; but all he saw was a straw.
‘Now brush your teeth and off to bed’, said Jani­ne.
Having made his father’s acquain­tan­ce, Geert went to the bath­room and bru­shed his teeth. The straw fil­led his head. It wasn’t the same as the fathers who col­lec­ted their chil­dren from school. He then got into bed and swit­ched out the light. The straw began to grow in his thoughts until it was the same height as his tea­cher Mr Mat­thi­js. It acqui­red his face and his huge hands. Geert rac­ked his brains until he remem­be­red the shoes Mr Mat­thi­js wore and in his thoughts he put them on the straw. He heard the straw whi­spe­ring with a tiny voi­ce that soun­ded like a cas­set­te tape at high speed.
‘Good night, Geert.’
At that same moment he fell asleep. He drea­med that night about lea­ving the train sta­tion with Jani­ne and his father the straw on their way to the zoo. All the men in his dream were stra­ws that loo­ked like Mr Matthijs.